freerunning

 

Door zijn eigen ervaringen in de kracht van beweging te delen, gaat Bart van der Linden een deur voor ons openen naar de wereld van parcours. Parcours is ook wel bekend als free-running.

Bart houd verschrikkelijk veel van bewegen, en reizen. Hij is erg nieuwsgierig naar de wereld om hem heen, en is erg gierig voor kennis. Hij kan al dit terug vinden in parcours.

Hij leerde parcours kennen toen hij twaalf jaar oud was, door een Hollywood film. Parcours staat bekend als een manier om te stelen, of om te vluchten. Pas op een latere leeftijd begon hij te begrijpen dat parcours gaat om spelen: spelen dat de grond lava is, of dat je van stoeprand naar stoeprand moest springen, en niet van het hoogste obstakel dat hij kon vinden springen.

Hij begon naar zogeheten ‘parcours jams’ te gaan. Een parcours-jam is als er free-runners samen komen, en samen gaan free-runnen. Iedereen bij deze parcours-jams had een andere manier van bewegen, en het maakte helemaal niet uit wie je was, omdat iedereen werd geaccepteerd voor wie ze waren. Zolang je graag wou bewegen, hoorde je erbij.

Bart realiseerde dat je via parcours nieuwe vrienden kon maken, en nieuwe mensen kon leren kennen. Zo was hij twee weken geleden in Central Park in New York met zijn vriendin, en zag in de verte iemand free-runnen, en voordat zijn vriendin het wist was hij er al naartoe aan het rennen.

Ook deed hij eens in Kazachstan een wedstrijd. Hij zag een jongetje een van hun bewegingen proberen na te doen, dus ging hij er naar toe, en leerde hij het jongetje hoe je die bepaalde beweging moest doen. Toen hij erna weg wou lopen trok het jongetje aan zijn arm, en liet hem een van zijn bewegingen zien, dus moest Bart die beweging dan weer na doen. Zo is het nog erg lang door gegaan, tot het jongetjes moeder hem op kwam halen om te gaan eten. Dit heeft zijn uitkijk op het leven erg verander, en nu waardeert hij nog meer wat hij allemaal heeft, en doet. Parcours kan mensen hun problemen laten vergeten, even als het maar voor een paar seconden is.

Iedereen in de parcours gemeenschap lijkt behulpzaam en positief. Het voelt alsof de gemeenschap is, wat de perfecte maatschappij eruit zou zien. Het maakt niet uit waar je geboren bent, of hoe oud je bent, je respecteert elkaar, en je zult voor elkaar, en je omgeving zorgen.

Parcours betekent voor Bart de kunst van obstakels overkomen. Er is geen goede, of foute manier voor hoe je dit moet doen. Dit is een erg mooie metafoor, als je naar blijdschap zoekt is er geen goede of foute manier. Wat voor sommigen werkt, werkt misschien niet voor anderen.

Parcours is erg mentaal. Vertrouw je jezelf als je een salto doet van een gebouw naar een ander gebouw? Bart vertrouwt zichzelf helemaal. Waarom doet hij de sprong? Simpelweg omdat hij het kan, en omdat hij het fantastisch leuk vindt om te doen. Hij is voorheen ook in deze situatie geweest, waar hij voelt dat iets niet helemaal klopt. Het is essentieel om op dat soort momenten nee te zeggen, en de sprong niet te doen. Met parcours moet je anticiperen wat er gaat gebeuren. Bart is nu op een punt gekomen waar hij zijn eigen keuzes helemaal vertrouwt. Wanneer hij ervoor kiest iets te doen, gaat hij er ook honderd procent voor, omdat hij weet dat hij het kan.

Keer en keer opnieuw wordt zijn perceptie van wat mogelijk is, gebroken door wat hij zelf doet, of door wat anderen doen. Limieten en grenzen door ons zelf verzonnen. Op het moment dat je je realiseert dat ze verzonnen zijn, wordt je grenzeloos.